A- A A+

Wydział Fizyki i Astronomii

Adres

Wydział Fizyki i Astronomii

ul. Prof. Z. Szafrana 4a

65-516 Zielona Góra

tel.: 68 328 28 78

fax: 68 328 28 80

Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Dla studentów

Uwagi dotyczące zdalnych zajęć prowadzonych na Uniwersytecie Zielonogórskim

MOST - rekrutacja na semestr zimowy

 


 

 

Nasi partnerzy w programie Erasmus+

Biuro Karier

Napływający z prędkością ~500 km/s wiatr słoneczny powoduje utworzenie się szoku/fali uderzeniowej (ang. bow shock) na czole magnetosfery, w odległości około 14 Re od środka Ziemi. Ta struktura bezzderzeniowo wyhamowuje cząsteczki wiatru powodując ich termalizację, tj. przekształcenie ruchu strumieniowego protonów i elektronów na ruch termiczny. Od odkrycia tej struktury magnetosferycznej w 1964 roku, zaproponowano i studiowano kilkadziesiąt potencjalnych mechanizmów grzania plazmy wiatru słonecznego, bez osiągnięcia do tej pory konsensusu odnośnie właściwego mechanizmu.

magnetosferaW dwóch pracach Krzysztof Stasiewicz udowadnia, że mechanizm termalizacji/grzania związany jest z dwiema niestabilnościami plazmowymi. Niestabilność dryfowa nisko-hybrydowa (lower-hybrid drift  instability)  spowodowana jest gradientem gęstości plazmy na szoku, a niestabilność dryfowa elektronowo-cyklotronowa (electron cyclotron drift instability) wywołana jest szybkim dryfem ExB elektronów. Niestabilności te generują silne pola elektryczne ~200 mV/m na skalach przestrzennych promienia cyklotronowego elektronów (~1 km), a gradienty pola wprowadzają chaos do ruchu cząstek wiatru słonecznego co powoduje ich stochastyczne grzanie.

Praca jest oparta na najnowszych danych z Magnetospheric Multiscale Mission (MMS) i zawiera m.in. pierwsze w świecie wyznaczenie dywergencji pola elektrycznego E w przestrzeni kosmicznej z wielopunktowych pomiarów satelitarnych. Została opublikowana w renomowanym czasopiśmie Monthly Notices of the Royal Academy of Sciences, istniejącym w Anglii od 190 lat.

W drugiej pracy wykonanej razem z Bengtem Eliassonem (University of Strathclyde, Glasgow) dokonano też symulacji komputerowych, które potwierdzają w całości zaproponowany mechanizm grzania plazmy. Ta praca jest w druku w The Astrophysical Journal.

Zidentyfikowany w tych pracach mechanizm jest uniwersalny i powinien mieć zastosowanie do szoków plazmowych występujących m.in. w koronie słonecznej, przestrzeni międzyplanetarnej, supernowych i w innych obiektach astrofizycznych. Znaczenie tych publikacji podkreśla fakt, że nad próbami rozwiązania tego problemu pracowało kilkuset fizyków w ciągu ostatnich 56 lat, od odkrycia szoku magnetosferycznego.

[1] K. Stasiewicz, Stochastic ion and electron heating on drift instabilities at the bow shock, Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, 2020, 496, L133-L137,
http://dx.doi.org/10.1093/mnrasl/slaa090.

[2] K. Stasiewicz & B. Eliasson, Quasi-adiabatic and stochastic heating and particle acceleration at quasi-perpendicular shocks, 2020, The Astrophysical Journal, in press.  
Dostępna w http://arxiv.org/abs/2009.05644.

Kalendarz naboru wniosków grantowych

Kalendarz naboru wniosków grantowych

Współpraca naukowa Wydziału w latach 2016-2020

Kalendarz wiadomości

grudzień 2020
Mo Tu We Th Fr Sa Su
30 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 1 2 3

Logowanie